O gece, aklımdan asla silinmeyecek. Saat gece yarısına yaklaşıyordu ve ben sokaklarda tek başıma yürüyordum. Hafif bir rüzgâr esiyordu; havanın serinliğini tenimde hissedebiliyordum. Üzerimdeki ince ceket soğuğu tam olarak kesmiyordu, ancak yürüyüşümü sürdürebilecek kadar rahattım. Telefonumu çıkardım ve mesajları kontrol ettim, son altı saattir, her beş dakikada bir olduğu gibi. Hayır, ondan hâlâ bir mesaj yoktu. Özür dilemeyi geçtim, belli ki bana artık “İyi misin?” diye sormaya bile tenezzül etmiyordu. “Unut, Sinan! Sen de onu unut!”
YAZININ DEVAMI
