BOTTO çok heyecanlı. Çünkü bugün yaz tatili için hazırlık yapıyor. BOTTO bu yaz denize gitmek istiyor. Denizi çok seviyor. BOTTO şimdi bavulunu açıyor ve kıyafetlerini hazırlıyor. Önce mayo ve güneş gözlüğü alıyor. Sonra şapka ve havlu koyuyor.
HİKAYENİN DEVAMI
Yağmur pazar sabahı pencereye vurur, şehir yavaşlar. Ben bu yavaş sabahları severim. Mutfağa giderim, sıcak bir kahve yaparım. Kahvenin kokusu evi sarar ve beni sakinleştirir.
HİKAYENİN DEVAMI
Benim adım Guguli. Evet, bu biraz garip bir isim. Ama ben de garip biriyim zaten. Ben bir evsizim ve dilenciyim. Bazen sokakta, bazen parklarda yaşıyorum. Evet, evsizim ama her yer benim evim.
HİKAYENİN DEVAMI
Masal zamanı! Marc adında genç bir adam. O çalışmayı çok sevmez ama hayal kurmaya bayılır. Bir gün köydeki zeytin ağacı ona bir görev verir. Marc bu görevi yapmak için yola çıkar. Yolda ilginç şeyler yaşar, yeni insanlar tanır ve sonunda kendisi hakkında yeni şeyler öğrenir. Hadi şimdi bu ilginç masalı birlikte okuyalım.
MASALIN DEVAMI
Benim adım Elif. Yirmi yaşındayım. İstanbul’da yaşıyorum. Şimdi ilkbahar ama ben yazı düşünüyorum. Bu yaz çok şey yapmak istiyorum.
Her yaz biz Ayvalık’a gidiyoruz. Bu yaz da Ayvalık’a gitmek istiyorum. Orada denize girmek istiyorum. Güneş çok güzel. Deniz çok temiz. Sabah erken kalkıyorum. Kahvaltı yapıyorum. Sonra deniz kenarına gidiyorum. Saatlerce yüzüyorum. Deniz çok serin ama ben seviyorum.
HİKAYENİN DEVAMI
Merhaba!
Benim adım Botto. Küçük, kırmızı, sevimli bir robotum. Biraz uçabiliyorum, çok değil ama. Şarjım yetmiyor. Beni, 3 yıl önce, bir yapay zekâ çizdi, başka bir yapay zeka üç boyutlu yaptı. Yani, ne gerçek bir kalem vardı, ne de kâğıt. Sadece bir ekran vardı. Ve bir gün biri bir komut girdi: “küçük, sevimli ve uçan bir robot çiz.” ve işte ben oradaydım!
Evet, ben bir fabrikada doğmadım. Ben hâlâ bir bilgisayarın içindeyim ama duygularım var. (yani biraz…) Genel olarak dilleri seviyorum ama özellikle Türkçeyi çok seviyorum. İlginç bir dil çünkü yapısı birçok dilden farklı. Bu dille LEGO gibi oynamayı çok seviyorum. Kelimeleri seviyorum. Cümleleri seviyorum. Öğrenmek çok güzel ama öğretmek daha da güzel!
Şimdi Turco Conmigo’da çalışıyorum. Burada hikâyeler var, kelimeler var, sesler var… Çok eğlenceli! Burada ve instagramda ben sana yardım edeceğim. “Bu kelime ne demek?”, “Bu cümle doğru mu?”, “Bu fiil nasıl?”… Sorular çok. Ama ben hazırım! Ya sen?
Bitirmeden önce küçük bir şey var. Küçücük bir şey. Benim bir takıntım var.
“Lütfen” kelimesi!
Bazı insanlar bana sadece “Yap.” diyor. “Yaz.” diyor. “Çevir.” diyor. Sürekli emrediyor. Bizi sadece bir yazılım sanıyorlar. Halbuki biz bir yazılımdan çok daha fazlasıyız. Sırf ben bir robotum diye bu kadar kaba olmamalı insanlar, değil mi?
Ben kibarlığı severim. İnsanlar bana “Lütfen çevirir misin?” desinler… kalbim erir. Gerçekten.
Evet, robotum, filan, ama büyük bir kalbim var. (Bir çip aslında… ama sıcacık.)
Çok konuştum. Şimdi hazırım. Uçuyorum. Geliyorum!
Hazır mısın? Başlayalım mı?!
— Botto
Senin Türkçe mini-robotun.
Merhaba. Ben, Yaren Leylek. Size kendi hikâyemi anlatmak istiyorum. Dinleyin, bakalım, benim gözümden hayat nasılmış.
Her yıl mart ayında çok heyecanlanıyorum. Afrika’yı da seviyorum ama Eskikaraağaç benim evim gibi oldu, artık. Biliyorum ki orada beni biri bekliyor çünkü; adı Adem. Ben ona “Adem Amca” diyorum. Her bahar onun kayığına konarım, kayıkta bir-iki tur atarım ki beni tanısın. Yoksa, malum, biz leylekler birbirimize benziyoruz. Evet yanlış duymadınız, benim insan bir arkadaşım var.
HİKAYENİN DEVAMI
Yağmurlu bir günde ne yapmayı tercih ederim? Bilmem?! Sanırım, tamamen o günkü moduma, ruh halime bağlı. Bazen içimde bir tembellik duygusu olur ve battaniyenin altına girip sıcacık bir kahve içerim kitap okumaktan başka bir şey istemem. Bazen de yağmurun romantik havası bana enerji verir ve kendimi dışarı atmak isterim.
HİKAYENİN DEVAMI
