Lisa, altı saattir bir sandalyede oturuyordu. Aynı pozisyonda durmaktan çok yorgun hissediyordu. Karşısında ünlü ressam Leonardo da Vinci vardı. Lisa’nın çok eski bir arkadaşıydı onun için her zaman ona “Leo” diyordu. Leo çok güzel resimler yapıyordu ancak kötü bir tarafı vardı. Bu resimleri çok yavaş yapıyordu… Lisa da bunu biliyordu o yüzden modellik teklifini yıllarca reddetti ama, işte, sonunda onu kıramadı.
Leonardo, Lisa’ya sürekli gülümsemesini söylüyordu ama bu kadar satten sonra gülümsemek de çok zordu. Yüz kasları o kadar kasılmıştı ki, gülümseyemiyordu. Kendini çok zorladı ve ancak hafifçe gülümseyebildi. O sırada içinden şöyle düşündü:
“Ah Leo… Seni bu kadar sevmeseydim, inan bu kadar saat asla burada oturmazdım. Sabrım tükeniyor artık. Sabahtan beri, ağaç gibi burada hareketsiz oturuyorum. Burnum kaşınıyor ama kaşıyamam. Ellerim kucağımda, kımıldayamam. Çok açım ve karnım gurulduyor ama bir lokma bile yemek yiyemem! Ama Leo hala benden gülümsememi istiyor. E, gülümsüyorum ya, zaten! Gülümsemiyor muyum yoksa?! Paralize olmuş gibiyim!”
Leo tam o sırada fırçasını bırakıp boyalara baktı. “Hayır, hayır! Bu renk de olmadı,” dedi. “Yeni bir renk yapmam lazım.”
Lisa içinden konuşmaya devam etti: “Tabii, tabii… Önce maviye kırmızı karıştır. Sonra beğenme. Sonra yeşil dene. Bu böyle sabaha kadar devam eder, olan da bana olur!”
O anda bir kuş öttü. Lisa bir an başını çevirip ona bakmak istedi. Ama Leo hemen: “Lütfen kıpırdama, Lisa. Şu an çok önemli.” dedi.
“Ah Leo! ama ben çok sıkıldım. Tuvaletim geldi. Gerçekten! Ama yok, Mona Lisa her zaman sessizdir, zariftir, sabırlıdır, değil mi? O asla böyle şeyler söylemez. Her şeye rağmen yüzünde hep bir tebessüm vardır. Tebessüm… Evet evet, tam bu! Gülmek ve gülmemek arası hafif bir tebessüm, ne demekse!”
Leo bir kez daha fırçayı eline aldı. “Lisa’cığım, sakın bozma! Harika görünüyorsun. Bu gülümsemen çok özel.”
Lisa, son bir gayretle yine hafifçe gülümsedi. Artık yüzünü hiç hissetmiyordu. Gülümsüyor muydu yoksa somurtuyor muydu, hiçbir fikri yoktu. “Ah Leo, ah! Şu tablo bir bitsin, bak, sana neler yapacağım!”
Tam o sırada Leonardo haykırdı: “Harika! Çok teşekkür ederim, Lisa. Şimdi bitirdim, işte! Bence muhteşem oldu!” der demez, Lisa yerinden kalktı ve öfkeyle Leonardo’ya bağırdı: “Sen nasıl bir ressamsın, Leo! Daha hızlı olamaz mısın? Beni heykel mi sandın? Bir insan nasıl kıpırdamadan 6 saat oturabilir, hiç düşünmüyor musun?İnan, şimdi tuvalete gitmem gerekmese seni paramparça ederdim!”
İşte, bu yüzden, insanlık yüzyıllardır bu özel gülümsemeye bakıyor.
Sorular
- Lisa neden saatlerce oturmak zorunda kalıyor?
- Leonardo neden resmi bitiremiyor?
- Lisa hangi fiziksel zorlukları yaşıyor?
- Lisa neden Leo’yu kıramıyor?
- Hikayenin sonunda Lisa nasıl tepki veriyor?
Discover more from Turco Conmigo Club
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
