1. Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir köy varmış. Bu köyde, güneş her gün iki kez doğmuş, gölgeler bile siesta yapmış. Bu köyde bir de Marc adında genç bir adam varmış.

3. “Ey genç adam, sana bir görev veriyorum. Dünyanın en eski masalını bul ve getir. Yoksa köydeki tüm zeytinler asla olgunlaşmayacak.” demiş ağaç. Marc çok şaşırmış ama görevi kabul etmiş.

5. Yolda, konuşan bir kediyle karşılaşmış. Kedi ona bir ipucu vermiş: “Masalı bulmak için önce iyi kulak vermek gerekiyor ve asla kendini kahraman sanma. Her masalda herkesin farklı bir yeri var” demiş.

7. Marc köyüne dönmüş. Zeytin ağacı onu bekliyormuş. Marc hikâyeyi anlatmış ve ağaç susmuş… Ama ertesi gün, tüm zeytinler bir anda yemyeşil ve sapsarı olmuş! Köylüler onu kahraman ilan etmiş ama Marc şöyle demiş: “Ben sadece kulak verdim.”

2. Marc çok nazikmiş, ama biraz tembelmiş. Gündüzleri uyumuş, geceleri yıldızlara bakmış, hayal kurmuş. Köyde herkes çalışmış, o sadece keyif yapmış. Ama bir gün, köyün ortasındaki bin yıllık zeytin ağacı aniden konuşmuş!

4. Ertesi sabah, bir parça ekmek, biraz peynir ve büyükannesinin eski bir şalı ile yola çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş… Dere tepe düz gitmiş…

6. Marc biraz daha gitmiş ve bu sefer ak sakallı bir dedeyle tanışmış. Dede ona 3 kısa hikâye anlatmış ama sonlarını söylememiş. “Bu hikâyeleri kendin tamamla, gerçek masalı bul,” demiş. Marc üç hikâyenin sonunu kendi duygularıyla tamamlamış. Dede gülümsemiş: “İşte gerçek masal bu: İnsan, önce başkasının hikâyesini tamamlıyor sonra kendisini anlamaya başlıyor.”